دنیا طلبی و تجمل گرایی دولت ها

و حتما همه ی ما میدانیم که علی ابن ابیطالب علیه السلام در سیاهی شب محاسن

خود را میگرفت و با ناله ای جان سوز دنیا را سه طلاقه میکرد،، زیرا او آگاه بود و دنیا

طلبی یعنی تباهی...

آگاه باشید!گویا دنیا پایان یافته،ووداع خویش را اعلام داشته است،خوبی هایش ناشناخته

مانده بسرعت پشت کرده میگذرد...خطبه 52 دشتی ره

این نگاه به دنیا را باید همیشه درنظرداشت:سطحی وعمقی

امام میفرماید:دنیا ظاهرش ،سطحش شیرینه ، خوشایند،زلال ، آرام،لذتبخش ...

ولی عمق آن ناپسند ،تلخ،کدر،ناآرام ...

چه بگويم درباره سرايى ، كه آغازش رنج است و پايانش زوال و فنا حلالش را

حساب است و حرامش را عقاب . هر كه در آن بى نياز شود در فتنه و بلا افتد

و هر كه نيازمند بود غمگين شود. هر كه براى به چنگ آوردنش تلاش كند،

بدان دست نيابد و آنكه از تلاش باز ايستد، دنيا خود به او روى نهد.

هر كه به چشم عبرت در آن نگرد، ديده بصيرتش روشن گردد و هر كه به ديده

تمنا در آن بيند، ديدگانش را كور گرداند.خطبه 82 دشتی ره

من مى گويم :

اگر كسى در سخن آن حضرت (ع ) كه مى گويدمن ابصربها بصّرته، تأمل كند دريابد،

كه در آن چه معنى شگفت انگيز و مقصود والايى است كه كس به نهايت آن نتواند

رسيد و عمق آن در نتواند يافت . بويژه ، اگر اين جمله را با جمله و من ابصر اليها

اعمته در كنار هم نهد، فرق ميان ابصربها و ابصر اليها را به روشنى دريابد و بداند

كه در فصاحت و بلاغت تا چه پايه فرا رفته است .

پس ای کارگزاران ، ای مسئولین دنیا را خوب بشناسید دنیا به کسی وفا نکرده

که به شما وفا کند! و آخرت را به دنیاتان نفروشید با دنیا طلبی وتجمل گرایی...